🌅 कहाणीची सुरुवात

लातूरमध्ये राहणारी सावित्रीबाई, एक साधी गृहिणी. तिचा नवरा रमेश दर महिन्याला ५००० रुपये घराखर्चाला देई. सावित्रीबाई काय करायची माहिती आहे का? भाजीवाला बरोबर १० रुपये कमी करायला, किराणावाल्याकडून मोफत धना मिरची आणायला, आणि शेवटी महिन्याला ५०० रुपये बचत करायला!

😄 “अग काय बाई, पैसा तर वाचवायचाच ना! आपल्या आईने सांगितलं होतं – ‘लहान लहान थेंबांनी तळं भरतं’ म्हणून!”

💡 ते निर्णायक दिवस

एके दिवशी तिची शेजारी सुनीताबाई तिला म्हणाली, “सावित्रा, चल ना बरोबर. मला सोन्याचं तारण ठेवायला जायचं आहे. गोल्ड लोन कंपनीत.”

सावित्रीबाई म्हणाली, “हो हो चल. मला काय, फिरायला तरी निघू.”

तिथे पोहोचल्यावर सुनीताबाई आपलं सोनं तारण ठेवत होती. सावित्रीबाईची नजर पडली एका मोठ्या बोर्डवर – मराठीत लिहिलेलं: “म्युच्युअल फंड – फक्त ५०० रुपयांपासून सुरू करा!”

🤔 सावित्रीबाईच्या डोक्यात विचार आला – “आपली सुनीता आज सोनं तारण ठेवतेय. हिला कर्ज घ्यावं लागतंय. मी अशा वाटेवर कधीच जाणार नाही! मी आजपासून काहीतरी वेगळं करणार. मला कधीच माझं सोनं तारण ठेवायला येऊ नये!”

तिने धैर्य करून काउंटरवरच्या माणसाला विचारलं, “अग दादा, हे म्युच्युअल फंड म्हणजे काय रे? आणि किती पैसे लागतात?”

तो माणूस हसत हसत म्हणाला, “बाई, फार सोपं आहे. तुम्ही दर महिन्याला ५०० रुपये द्या, आम्ही तुमचे पैसे शेअर मार्केटमध्ये गुंतवतो. पैसा वाढतो हळूहळू!”

😊 सावित्रीबाई मनातच म्हणाली, “५००! अरे वा! मी तर दर महिन्याला ५०० बचत करतेच! चल आज पासूनच सुरुवात!”

त्याच दिवशी तिने फॉर्म भरला आणि तिची पहिली ५०० रुपयांची गुंतवणूक केली.

📈 दहा वर्षांची मेहनत

त्यानंतर सावित्रीबाईने काय केलं माहिती आहे का? दर महिन्याला ५०० रुपये, नियमितपणे! कधी सण आले, कधी सुट्टी आली, कधी घरात खर्च वाढला – पण तिचा ५०० चुकलाच नाही!

💪 “नको रे मला नवीन साडी! नको नवीन बांगड्या! माझा म्युच्युअल फंड मात्र चालूच राहणार!” असं ती म्हणायची.

तिच्या नवऱ्याला काही कळलंच नाही. तो म्हणायचा, “अग सावित्रा, तू भाजी मिरची कशी स्वस्त आणतेस बाई! अप्रतिम! पैसा कसा वाचवतेस तू!”

😁 सावित्रीबाई मनातच हसायची – “अरे काका, मी तुझे पैसे वाचवते नाही, वाढवते!”

दरवर्षी सावित्रीबाई एक स्लिप घेऊन येई आणि लपवून ठेवायची. कधी कधी ती पाहायची – “किती झाले माझे?” आणि हसत हसत म्हणायची – “चांगलं चाललंय!”

⏰ दहा वर्षांनंतर – सत्याचा क्षण!

दहा वर्ष उलटली. एके दिवशी घरात अचानक मोठा खर्च आला. मुलाच्या इंजिनिअरिंग कॉलेजसाठी शुल्क भरायचं – एक लाख रुपये! घरात पैसे नव्हते. रमेश घाबरला.

“आता काय करू सावित्रा? सोनं तारण ठेवावं लागेल का? की कुणाकडे कर्ज मागू?”

सावित्रीबाई शांतपणे हसली. 😌 “घाबरू नकोस. माझ्याकडे पैसे आहेत!”

“काय?! कुठे आहेत?” रमेश आश्चर्याने म्हणाला.

“चल, दाखवते!” असं म्हणत सावित्रीबाई पोहोचली त्याच किओस्कवर जिथे तिने दहा वर्षांपूर्वी सुरुवात केली होती.

तो माणूस म्हणाला, “अरे सावित्रीबाई! तुम्ही तर दहा वर्षे एकही महिना चुकला नाही! खूप छान! तुमची गुंतवणूक बघूया?”

त्याने संगणकावर तपासलं आणि…

😲 सावित्रीबाई आणि रमेशची प्रतिक्रिया

“काय म्हणतोस दादा! माझे साठ हजार एक लाख पंधरा हजार झाले?!” सावित्रीबाईचे डोळे विस्फारले!

रमेश तर भांबावलाच! “काय सांगतेस सावित्रा! तू दहा वर्ष हे केलंस आणि मला सांगितलंच नाही!”

😄 सावित्रीबाई म्हणाली, “अरे, मी तर फक्त भाजी मिरचीत बचत केली आणि बघ किती झाले! त्या दिवशी सुनीताबाईला बरोबर गेले तेव्हा मनात आलं – मी कधीच माझं सोनं तारण ठेवणार नाही! आणि आज बघ – आपल्याला कुठेही कर्ज घ्यायला जायची गरजच नाही!”

रमेश डोळ्यात पाणी आणून म्हणाला, “तू खरच लक्ष्मी आहेस सावित्रा! तू घरात आल्यापासून नशीबच फिरलं!”

🤗 त्या दिवशी त्यांनी मुलाचे शुल्क भरले, घरी परतले आणि समोसे खाल्ले!

सावित्रीबाई म्हणाली, “आता पुढे आपण दोघे मिळून गुंतवूया! मुलीसाठी पण सुरू करूया!”